از رگهایم عبورمی کنی

سرگیجه ی  تمام گهواره های دنیا

                در تکان

                         تکان دستهایم گیج می خورد

یکی بود و دوباره یکی بود

- مادر نفسش بند آمده است-

                        گهواره با یکی بود 

                                     مادر نبود

                                      از حال می رود.

                                               نیره حسن خانی

                                          متولد فروردین ۱۳۶۵

                                               دانشجوی حقوق

کاغذ را که بچرخانی

هشت ساله ای  هستم

که هر بار

هفت را با هشت

اشتباه می گیرم

حتی اگر

هفت روز هفته را

و سین های هفتگانه بهار مادر بزرگ را

هر هفته

هفت بار

برایم انگشت شمار کنی

هفده سالگی ام  را

در ترکیدن استخوانهایم

بلوغم

و بغضم

نشان دادی  های !

                        های

                             های

بگذار هجده سالگی ام را

در هشتی حیاط و

نماز عصرگانه مادر

بزرگ  بیابم

شناسنامه ام را سر و ته گرفته ای

من هجده ساله ای هستم

که هفت را با هشت

اشتباه می گیرد

بدین سان شاید

هفتاد و دومین

آوازه خوان خونین خنده

بر سر نیزه

من بوده باشم

دستم را دراز می کنم

گندمهای برشته پنجه مادر بزرگ

                        در مشتم

                                دانه

                                    دانه

می چکد

 و حالا هشت ام در پایبوسی تو

بیست می گیرد

 مشتم که با زمی شود

کبوتران تو اند اینان

که اشکهای برشته ی  بیست و هشت ساله را

                                  دانه

                                       دانه

                                          برمی چینند.

و من کبوتر جلدی حالا

که هشت سالگی اش را

تا حال

 در آغوش آیینه بندانت

                           آهوانه 

                                 ایمن می یابد.

                                                    سعیده رحیمی۳۰ ساله

                                                        متولد شهر قم

                                                        فوق دیپلم هنر

                                      از سال ۷۵به سرودن شعر مشغول می باشد 

دیگر پرده ها حال حجاب کردن ندارند

یکی شان افتاده

و دیگری بی تفاوت کنار کشیده است

ماه که هیچ ، شب پره ها نیز دیگر می دانند

در این اتاق خالی چه می گذرد

□

آهای تن پوشها

پنجره های عریان را دریابید

نگذارید کلاغها برایمان

حرف در بیاورند

رده پای تاریکی

لبان خشک غزل را بگیر  و بیا

یک راست  می رسی به من

با پاهای برهنه

قدم که می زنی

روی این ترک

روی ذهن تبخیر شده ام

دعای باران بخوان

شاید

خوش قدم باشی

به یمن تو ابرها

این بختک شوم

- سایه جنون- را

آواره و دربه در کند

شاید

یک تلنگر از نگاهت

فاصله نحس

میان قلب یخی ام

تا ناکجا آباد ذهن آشفته ام

 این – هزار سال نوری –  را

محو کند

انگار

آمدنم بی بهانه نبود

شاید

تعبیر هفت خوشه سبز

بعد از هزار خوشه خشک غزلم باشد

                                                   مهناز صالحی

                                                      ۱۹ ساله