تکیه گاه من 

در امتدادحضورت

کنار بود و نبود خاطرات دور

خطوط در هم نگاهم

ملتمس نرفتنت است

هنوز کمی وقت مانده

مانده تا اشک هایم را

از پشت شیشه ی بی رحم اتوبوس

قطره قطره بشماری

بشماری افتادنم را

تکرار حادثه ی بی پناهیم را

                                عبورت را. 

مانده تا نگاهمان گره بخورد

دست تکان بدهی

          بدوم 

                  و مثل همیشه به تو نرسم

مانده تا شانه هایم را بفشاری

ـ کمی مرد باش  ، مرد

هنوز وقت مانده

مانده تا دست پاچه بشوم

        کاسه ی آب را پشت سرت نریزم

                           و هرگز بر نگردی

مانده تا بغض نرسیده ات را

پشت لبخندی تلخ بشکنی

مانده تا به درخت کنار خیابان

                              تکیه بدهم  

و مسیر ممتد رفتنت را

کنجکاوانه دنبال کنم

اما نه ...

مهلت تمام خوبی ها به سر رسید

                                          رفتی

تکان دست هایت

              هجوم بغضی خیس

                             و نفس نفس زدنم

چه زود اتفاق افتاد

و حالا

من ماندم و بود و نبود خاطراتی دور

                         و در ختی که هر سال

تکیه گاه من است .

                                                            محسن مرادی